กระเพราไข่ดาว

เข้าวันที่ 73 แล้วครับ กับวิกฤติน้ำมันรั่วอ่าวเม็กซิโก
ประชากรแถบชายฝั่งรัฐ Louisiana, Florida
ที่กำลังเฝ้ารอหน้าร้อน ซึ่งปรกติมาพร้อมกับ สายลม แสงแดด และนักท่องเที่ยว
จู่ๆต้องเผชิญกับเหตุการณ์เปลี่ยนแปลงชีวิตที่เกิดขึ้นกระทันหัน
เมื่อชายทะเล และป่าชายเลนเต็มไปด้วยน้ำมันดิบเหนียวๆที่รั่วมาจากแท่นขุดเจาะน้ำมันกลางทะเล
คน พืช สัตว์ มด แมลง แพลงตอน ระบบนิเวศวิทยา ได้รับผลกระทบกันถ้วนหน้า
ชาวประมง ร้านขายอุปกรณ์ตกปลา บริษัทท่องเที่ยว โรงแรม ร้านอาหาร เสียรายได้มโหฬาร
จนวันนี้ ผ่านมาแล้ว 73 วัน ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดการรั่วของน้ำมันได้

วกกลับมาที่กรุงเทพ
เมื่อวานฝนตก น้ำท่วมซอย ต้องลุยน้ำไปทำงาน รู้สึกไม่ค่อยสะดวก
แต่ก็เทียบกันไม่ได้เลย กับเหตุการณ์ร้ายแรงที่เกิดขึ้นในโลก
(อย่างแผ่นดินไหวที่เฮติเมื่อต้นปี ที่ตอนนี้ข่าวเริ่มซา แต่คนยังลำบากอยู่)
ถ้าจู่ๆ มีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นในไทย คงช็อคยกกำลังสาม
หลายคนคงเตรียมใจไม่ทัน ด้วยความที่ไม่เคยเผชิญกับภัยพิบัติที่รุนแรงไปกว่า
การที่ละครเรื่องโปรดถูกคั่นด้วยโทรทัศน์รวมการเฉพาะกิจ
ภาพคนต่อคิวรอแจกจ่ายอาหารอย่างมีน้ำอดน้ำทนแบบแผ่นดินไหวที่โกเบ
จะเป็นไปได้ที่เมืองไทยหรือไม่? ถ้ามีเหตุการณ์อย่างเดียวกันเกิดขึ้น
ผมอยากเชื่อว่าเป็นไปได้
แต่ดูจากแถวซื้อข้าวที่โรงอาหารตอนกลางวัน ผมชักไม่แน่ใจ
ถ้าไม่มีความชัดเจน ไม่มีการตีเส้น ไม่มีการจัดระบบ
คนคงซื้อข้าวแบบตัวใครตัวมัน
ยิ่งถ้าคนเยอะมากๆ เราอาจไม่รู้ว่าข้าวคลุกกะปิจานที่เพิ่งทำเสร็จ เป็นของเรา
หรือเป็นของคนอื่นที่สั่งทิ้งไว้(แต่เจ้าตัวดันเดินไปซื้อโอเลี้ยงร้านข้างๆ)
แต่ถ้ามีการซักซ้อมกันล่วงหน้า แบบที่เค้าซ้อมหนีไฟในบางบริษัท
...แบบนี้ยังพอมีโอกาส
เพื่อความชัดเจน ผมว่า เราควรสั่งอาหารให้มีเอกลักษณ์
เหมือนเวลาที่เราผูกโบว์สีเจ็บๆหรือแปะสติกเกอร์เก๋ๆไว้บนกระเป๋าเดินทาง
เราจะรู้ทันทีเวลากระเป๋าเราเลื่อนมาตามสายพานของสนามบิน
ฉันใดฉันนั้น ถ้าเราสั่งกระเพราไข่ดาว แล้วให้แม่ครัวโปะคะน้าหมูสับข้างบนแทนไข่ดาว
เราก็จะรู้ทันที ว่าจานที่เค้าทำ เป็นของเราแน่นอน
ดีไม่ดี แม่ครัวจำได้ ต่อไป แค่เห็นหน้า ก็ผัดให้กินเลย โดยไม่ต้องเสียเวลาสั่ง